Τέταρτη 21 Οκτωβρίου στο νοσοκομείο της Λαμίας, ώρα 11.23
Καλό ταξίδι μπαμπά μου.
Παρασκευή 23 Οκτωβρίου 2009
Τετάρτη 8 Ιουλίου 2009
Προς όλους τους gay
Παιδιά πως θα αντιδρούσατε αν μια μέρα έρχονταν κάποιος στους γονείς σας και αποκάλυπτε τις ερωτικές σας προτιμήσεις? Τι θα κάνατε?
Υ.Γ. διαδώστε το παντού, είναι σημαντικό και επείγον
Υ.Γ. διαδώστε το παντού, είναι σημαντικό και επείγον
Παρασκευή 26 Ιουνίου 2009
Δευτέρα 15 Ιουνίου 2009
Να βρίσω , να μην βρίσω, …….
Πριν αρχίσω να βρίζω, γιατί το νιώθω δεν θα μπορέσω να κρατηθώ σε αυτή την ανάρτηση, ας πάρω τα πράγματα από την αρχή για να σας βάλω και εσάς στο νόημα της ιστοριουλας μου, η οποία είναι 100% αληθινή.
Ένα βραδάκι ανέβηκα στην Λαμία, για να πάω από το ιντερνέτ καφέ ενός φίλου μου, δεν θυμάμαι ακριβώς για ποιο λόγο. Εκεί ήταν 2 φίλοι μου, ο Νίκος και ο Φώτης, σε λίγο ήρθε και η κοπέλα του Φώτη με την αδελφή της, πέρανε τα παιδία και βγήκαν έξω μιας και η αδελφή της κοπέλας του φίλου μου είχε γενέθλια. Την άλλη μέρα, κατά το μεσημεράκι, με παίρνει ο Φώτης τηλέφωνο για να μου πει ότι δεν μπορούσε να μου πει να πάω και εγώ μαζί τους, το προηγούμενο βράδυ, μιας και θα τους έβγαλε έξω η αδελφή της κοπέλας του. Του είπα ότι δεν υπήρχε κανένα πρόβλημα και θεώρησα ότι το θέμα τέλειωνε εκεί. Εμ, έλα που έκανα λάθος.
Πριν μερικές μέρες βγήκαμε έξω για μπυριτσες, εκτός από εμάς τα 3 ρεμάλια, ήταν και η κοπέλα του Φώτη. Κάποια στιγμή κτυπάει το κινητό της και ήταν η αδελφή της, της είπε που ήμασταν, και η αδελφή της της λέει ότι θα έρχονταν για λίγο γιατί μετά είχε ραντεβού. Όσο κρατούσε η κλήση αυτή, είδα τον Νίκο που είχαν στραβώσει τα μούτρα του, που λέμε και εμείς οι χωριάτης (ευχαριστώ τον Θεό που με έκανε χωριάτη και όχι κανέναν ξιπασμένο κάτοικο πόλης, παιδία μην διαμαρτύρεστε, δεν σας παίρνει όλους η μπάλα). Με το που τελείωσε το τηλεφώνημα του λέει πειραχτικά ο Φώτης ότι κάτι πρέπει να παίζει μεταξύ της αδελφής της κοπέλας και ενός παιδιού, και η απάντηση του Νίκου ήταν ότι από τώρα το λυπόνταν το καημένο το παιδί. Τον ρωτώ το γιατί το λέει αυτό, μιας και με την κοπέλα δεν είχαμε ανταλλάξει πολλές κουβέντες, εκτός από ένα δυο γεια. Και τότε αυτό που μου λένε τα παιδία, θεωρητικά έπρεπε να με αφήσουν άναυδο, αλλά επειδή τα είχα ακούσει για πολλοστή φορά, δεν τους έδωσα ιδιαίτερη σημασία. Λοιπόν η κοπέλα δεν γούσταρε την παρέα μου, και ήταν και ο λόγος που δεν με είχε καλέσει στα γενέθλια της γιατί είμαι ένας ‘’ μη εμφανίσιμος ΚΑΙ αγρότης’’.
Το μόνο που έχω να απαντήσω σε αυτά είναι ότι πρώτα από όλα τιμή μου και καμάρι μου που είμαι αγρότης, ούτε κλέφτης είμαι ούτε έμπορος ναρκωτικών, αλλά πάνω από όλα είναι επιλογή μου να ακολουθησω αυτό το επάγγελμα και αν ενοχλεί κάποιους το επάγγελμα μου, δεν σας γράφω ούτε δεξιά ούτε αριστερά, αλλά τσακκκκκ στην μέση. ( είναι από ανέκδοτο, θα το αναρτήσω κάποια άλλη στιγμή).
Τώρα όσο αφορά την εξωτερική μου εμφάνιση, προτιμώ να μην είμαι εμφανίσιμος στο σώμα, παρά στο μυαλό και στην ψυχή όπως θεωρώ ότι είσαστε εσείς που κρίνετε τους ανθρώπους μόνο και μόνο από την εξωτερική εμφάνιση και όχι από τι άνθρωπος είναι αυτός.
ΥΓ τελικά δεν έβρισα
Ένα βραδάκι ανέβηκα στην Λαμία, για να πάω από το ιντερνέτ καφέ ενός φίλου μου, δεν θυμάμαι ακριβώς για ποιο λόγο. Εκεί ήταν 2 φίλοι μου, ο Νίκος και ο Φώτης, σε λίγο ήρθε και η κοπέλα του Φώτη με την αδελφή της, πέρανε τα παιδία και βγήκαν έξω μιας και η αδελφή της κοπέλας του φίλου μου είχε γενέθλια. Την άλλη μέρα, κατά το μεσημεράκι, με παίρνει ο Φώτης τηλέφωνο για να μου πει ότι δεν μπορούσε να μου πει να πάω και εγώ μαζί τους, το προηγούμενο βράδυ, μιας και θα τους έβγαλε έξω η αδελφή της κοπέλας του. Του είπα ότι δεν υπήρχε κανένα πρόβλημα και θεώρησα ότι το θέμα τέλειωνε εκεί. Εμ, έλα που έκανα λάθος.
Πριν μερικές μέρες βγήκαμε έξω για μπυριτσες, εκτός από εμάς τα 3 ρεμάλια, ήταν και η κοπέλα του Φώτη. Κάποια στιγμή κτυπάει το κινητό της και ήταν η αδελφή της, της είπε που ήμασταν, και η αδελφή της της λέει ότι θα έρχονταν για λίγο γιατί μετά είχε ραντεβού. Όσο κρατούσε η κλήση αυτή, είδα τον Νίκο που είχαν στραβώσει τα μούτρα του, που λέμε και εμείς οι χωριάτης (ευχαριστώ τον Θεό που με έκανε χωριάτη και όχι κανέναν ξιπασμένο κάτοικο πόλης, παιδία μην διαμαρτύρεστε, δεν σας παίρνει όλους η μπάλα). Με το που τελείωσε το τηλεφώνημα του λέει πειραχτικά ο Φώτης ότι κάτι πρέπει να παίζει μεταξύ της αδελφής της κοπέλας και ενός παιδιού, και η απάντηση του Νίκου ήταν ότι από τώρα το λυπόνταν το καημένο το παιδί. Τον ρωτώ το γιατί το λέει αυτό, μιας και με την κοπέλα δεν είχαμε ανταλλάξει πολλές κουβέντες, εκτός από ένα δυο γεια. Και τότε αυτό που μου λένε τα παιδία, θεωρητικά έπρεπε να με αφήσουν άναυδο, αλλά επειδή τα είχα ακούσει για πολλοστή φορά, δεν τους έδωσα ιδιαίτερη σημασία. Λοιπόν η κοπέλα δεν γούσταρε την παρέα μου, και ήταν και ο λόγος που δεν με είχε καλέσει στα γενέθλια της γιατί είμαι ένας ‘’ μη εμφανίσιμος ΚΑΙ αγρότης’’.
Το μόνο που έχω να απαντήσω σε αυτά είναι ότι πρώτα από όλα τιμή μου και καμάρι μου που είμαι αγρότης, ούτε κλέφτης είμαι ούτε έμπορος ναρκωτικών, αλλά πάνω από όλα είναι επιλογή μου να ακολουθησω αυτό το επάγγελμα και αν ενοχλεί κάποιους το επάγγελμα μου, δεν σας γράφω ούτε δεξιά ούτε αριστερά, αλλά τσακκκκκ στην μέση. ( είναι από ανέκδοτο, θα το αναρτήσω κάποια άλλη στιγμή).
Τώρα όσο αφορά την εξωτερική μου εμφάνιση, προτιμώ να μην είμαι εμφανίσιμος στο σώμα, παρά στο μυαλό και στην ψυχή όπως θεωρώ ότι είσαστε εσείς που κρίνετε τους ανθρώπους μόνο και μόνο από την εξωτερική εμφάνιση και όχι από τι άνθρωπος είναι αυτός.
ΥΓ τελικά δεν έβρισα
Τετάρτη 10 Ιουνίου 2009
απο τον αιωνιο εφηβο
ΕΝ ONOMATI: μια ολόκληρη ανθρωπότητα αλυσοδεμένη από τα διάφορα ΕΝ ΟΝΟΜΑΤΙ.
ΕΝ ΟΝΟΜΑΤΙ: δήθεν της προόδου, στραγγαλίζουν την ανθρώπινη προσωπικότητα, μας μεταμορφώνουν σε θλιβερά τηλεκατευθυνόμενα ρομπότ.
ΕΝ ΟΝΟΜΑΤΙ: δήθεν της ειρήνης, οι εξοπλισμοί πάνε σύννεφο- πάνω από 500 δισεκατομμύρια δολάρια ξοδευοντε κάθε χρόνο για όπλα, σε δραχμές είναι ένα δισεκατομμύριο εκατομμύρια την ημέρα.
ΕΝ ΟΝΟΜΑΤΙ: δήθεν της ελευθερίας, οι ένοχοι ηγέτες μας περνανε χειροπέδες, τυραννικά καθεστώτα σε πολλές μεριές της Γης, κάτεργα, εξορίες, ομαδικοί τάφοι εκτελεσθέντων μονό για τις ιδέες τους.
ΕΝ ΟΝΟΜΑΤΙ: δήθεν της δημοκρατίας, αν τολμήσεις να έχεις διαφορετική γνώμη από την εξουσία, σου αφαιρούν το λόγο και την προσωπική ελευθερία, αν τολμήσεις να βγεις από το μαντρί, σε τρώει ο λύκος.
ΕΝ ΟΝΟΜΑΤΙ: δήθεν της κοινωνικής δικαιοσύνης, ο κοινωνικός ρατσισμός θριαμβεύει, εκατομμύρια ανθρώπινα πλάσματα πεθαίνουν από την πεινά και την έλλειψη περίθαλψης και όχι μόνο στις αναπτυσσόμενες χώρες αλλά και στην Ευρώπη και στην Αμερική, φτώχεια, στερημένη μίζερη ζωή, ρατσισμός, ενεργεία και αυτοκτονίες ανέργων.
ΕΝ ΟΝΟΜΑΤΙ: πρέπει επιτέλους να λήξει η τραγική φάρσα.
ΕΝ ΟΝΟΜΑΤΙ: δεν πάει άλλο, φτάνει πια, η από την ίδια τη φύση της ελεύθερη ανθρώπινη προσωπικότητα πρέπει να σπάσει τα δεσμά των ΕΝ ΟΝΟΜΑΤΙ.
ΕΝ ΟΝΟΜΑΤΙ: δίνουμε σήμερα το σύνθημα της ασταμάτητης της απροσκύνητης μάχης εναντίον όλων των ΕΝ ΟΝΟΜΑΤΙ.
Άνεμος Σωτηρίας από τα ΕΝ ΟΝΟΜΑΤΙ
5 Νοέμβρη 98
ΕΝ ΟΝΟΜΑΤΙ: δήθεν της προόδου, στραγγαλίζουν την ανθρώπινη προσωπικότητα, μας μεταμορφώνουν σε θλιβερά τηλεκατευθυνόμενα ρομπότ.
ΕΝ ΟΝΟΜΑΤΙ: δήθεν της ειρήνης, οι εξοπλισμοί πάνε σύννεφο- πάνω από 500 δισεκατομμύρια δολάρια ξοδευοντε κάθε χρόνο για όπλα, σε δραχμές είναι ένα δισεκατομμύριο εκατομμύρια την ημέρα.
ΕΝ ΟΝΟΜΑΤΙ: δήθεν της ελευθερίας, οι ένοχοι ηγέτες μας περνανε χειροπέδες, τυραννικά καθεστώτα σε πολλές μεριές της Γης, κάτεργα, εξορίες, ομαδικοί τάφοι εκτελεσθέντων μονό για τις ιδέες τους.
ΕΝ ΟΝΟΜΑΤΙ: δήθεν της δημοκρατίας, αν τολμήσεις να έχεις διαφορετική γνώμη από την εξουσία, σου αφαιρούν το λόγο και την προσωπική ελευθερία, αν τολμήσεις να βγεις από το μαντρί, σε τρώει ο λύκος.
ΕΝ ΟΝΟΜΑΤΙ: δήθεν της κοινωνικής δικαιοσύνης, ο κοινωνικός ρατσισμός θριαμβεύει, εκατομμύρια ανθρώπινα πλάσματα πεθαίνουν από την πεινά και την έλλειψη περίθαλψης και όχι μόνο στις αναπτυσσόμενες χώρες αλλά και στην Ευρώπη και στην Αμερική, φτώχεια, στερημένη μίζερη ζωή, ρατσισμός, ενεργεία και αυτοκτονίες ανέργων.
ΕΝ ΟΝΟΜΑΤΙ: πρέπει επιτέλους να λήξει η τραγική φάρσα.
ΕΝ ΟΝΟΜΑΤΙ: δεν πάει άλλο, φτάνει πια, η από την ίδια τη φύση της ελεύθερη ανθρώπινη προσωπικότητα πρέπει να σπάσει τα δεσμά των ΕΝ ΟΝΟΜΑΤΙ.
ΕΝ ΟΝΟΜΑΤΙ: δίνουμε σήμερα το σύνθημα της ασταμάτητης της απροσκύνητης μάχης εναντίον όλων των ΕΝ ΟΝΟΜΑΤΙ.
Άνεμος Σωτηρίας από τα ΕΝ ΟΝΟΜΑΤΙ
5 Νοέμβρη 98
απο την εισαγωγη του βιβλιου ΕΝ ΟΝΟΜΑΤΙ, του αιωνιου εφηβου Αντωνη Σαμαρακη
Δευτέρα 8 Ιουνίου 2009
Για σενα, ξερεις εσυ
Πέρασε πάνω από χρόνο, χωρίσαμε στις 22 Μαΐου, δεν ξέρω αν το θυμάσαι, εγώ όμως ποτέ δεν σε ξέχασα και πάντα είσαι μέσα στην καρδία μου και στο μυαλό μου.
Ο κεφάλας σου
Άναψα όλα τα φώτα
κι έδωσα παράσταση
Σαν πεθάνει η αγάπη
δεν γνωρίζει ανάσταση
Τα βεγγαλικά σου μάτια
φέγγουν σαν το φώσφορο
Σαν νυχτερινά καράβια
που περνούν το Βόσπορο
Έκλεισες το φως
και πήγες έγινες αόρατη
Νέφος που το πήρε ο αέρα
σε μια πόλη αυτόματη
Τα βεγγαλικά σου μάτια
ένα ολοκαύτωμα
Και η μοναξιά να πέφτει
σαν βροχή στο πάτωμα
Είμαι πια εγκλωβισμένος
στ άρωμα σου στ όνομα σου
Και στα μάτια ναι στα μάτια
τα ψυχρά βεγγαλικά σου
Τα βεγγαλικά σου μάτια
φέγγουν σαν το φώσφορο
Σαν νυχτερινά καράβια
που περνούν το Βόσπορο
Ο κεφάλας σου
Άναψα όλα τα φώτα
κι έδωσα παράσταση
Σαν πεθάνει η αγάπη
δεν γνωρίζει ανάσταση
Τα βεγγαλικά σου μάτια
φέγγουν σαν το φώσφορο
Σαν νυχτερινά καράβια
που περνούν το Βόσπορο
Έκλεισες το φως
και πήγες έγινες αόρατη
Νέφος που το πήρε ο αέρα
σε μια πόλη αυτόματη
Τα βεγγαλικά σου μάτια
ένα ολοκαύτωμα
Και η μοναξιά να πέφτει
σαν βροχή στο πάτωμα
Είμαι πια εγκλωβισμένος
στ άρωμα σου στ όνομα σου
Και στα μάτια ναι στα μάτια
τα ψυχρά βεγγαλικά σου
Τα βεγγαλικά σου μάτια
φέγγουν σαν το φώσφορο
Σαν νυχτερινά καράβια
που περνούν το Βόσπορο
Δευτέρα 15 Δεκεμβρίου 2008
εγω, εσυ, ολοι μας φταιμε
Δεν ξέρω πώς να ξεκινήσω, έχω τόσα να πω, έχω τόση οργή μέσα μου. Αλλά θέλω να μιλήσω, να το πω, να το φωνάξω να φτάσει στα αυτιά όλων, ακόμα και στα δικά μου αυτιά να φτάσει αυτό που θέλω να πω, να φωνάξω, όσο οξύμωρο και αν ακούγεται αυτό, με την ευχή να ακουστώ γιατί δεν έχουμε περιθώρια πλέον.
Δεν θα ασχοληθώ με την εν ψυχρό δολοφονία, κατά την γνώμη μου, ενός παιδιού 15 ετών, δεν θα ασχοληθώ με τους δυο ειδικούς φρουρούς, δεν θα ασχοληθώ με αυτά που λέει ο δικηγόρος της υπεράσπισης τους, δεν θα ασχοληθώ με τις πορείες, δεν θα ασχοληθώ με τις καταστροφές, δεν θα ασχοληθώ με την στάση της ΕΛ.ΑΣ. δεν υπάρχει περίπτωση να ασχοληθώ με τους πολιτικούς, δεν θα ασχοληθώ με την στάση των απλών πολιτών απέναντι στους ‘άντρες’ της ΕΛ.ΑΣ. όταν συλλαμβάνανε ένα παιδί (το γιουχάισμα και την επέμβαση των πολιτών για να απελευθερώσουν το παιδί), δεν θα ασχοληθώ με τον τρόπο που γίνονταν οι συλλήψεις των παιδιών (όλοι τις είδαμε).
Με αυτό που θα ασχοληθώ είναι με τον ΤΡΙΤΟ αστυνομικό που ήταν εκείνη την στιγμή που ο ειδικός φρουρός, μάλλον ειδικός δολοφόνος, τράβηξε το περίστροφο του από την θήκη και πυροβόλησε. Που για την ακρίβεια ο τρίτος αυτός άγνωστος-γνωστός έβαλε το χέρι του πάνω στο χέρι του ειδικού φρουρού και οι δυο τους μαζί, σαν ένα, τραβιξαν το περίστροφο, και οι δυο μαζί πατήσανε την σκανδάλη.
Ναι, σας ακούγεται περίεργο, παράξενο η υπάρξει και τρίτου αστυνομικού, και όμως είναι γνωστός δικός μου, δικός σου, του γείτονα σου, του γείτονα μου, του συναδέρφου μας στην δουλειά, όλων μας.
Αυτός ο τρίτος αστυνομικός είμαστε όλοι ΕΜΕΙΣ. Όλοι εμείς πατήσαμε την σκανδάλη του όπλου που ανάγκασε ένα παιδί μόλις 15 ετών να φύγει. Όλοι εμείς είμαστε οι δολοφόνοι του. Γιατί δική μας είναι η απραξία τόσα χρονιά, όταν τα όπλα της αστυνομίας εκπυρσοκροτούσαν χωρίς λόγω και οι εξοστρακισμενες σφαίρες έβρισκαν τα θύματα τους είτε στο στήθος είτε στο κεφάλι, γιατί δική μας είναι η απραξία, όταν ο Κύπριος φοιτητής στην Θεσσαλονίκη ‘γλυστρισε και χτύπησε πάνω στην ‘ζαρντινιέρα’, γιατί δική μας είναι η απραξία όταν είδαμε βιντεακια πρώτα σε ιστοσελίδες και μετά σε ειδήσεις οπού ‘άντρες’ της ΕΛ.ΑΣ έβαζαν αλλοδαπούς να χαστουκίζει ο ένας τον άλλον, γιατί, γιατί, γιατί, γιατί,
ΓΙΑΤΙ ΤΟΣΑ ΧΡΟΝΙΑ ΔΕΝ ΚΑΝΑΜΕ ΤΙΠΟΤΑ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΜΕ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΘΑ ΕΡΧΟΝΤΑΝ, και τελικά ηρθε.
Και κλείνοντας εδώ θέλω να πω δυο πράγματα ακόμα, και να απαιτήσω και κάτι.
Θέλω να πω ένα μεγάλο ΣΥΓΝΩΜΗ, ειλικρινά μέσα από την καρδιά μου στον Αλέξανδρο που δεν του έδωσα την ευκαιρία να ζήσει, να δημιουργήσει, να προσπαθήσει για τα όνειρα του, να ερωτευθεί.
Λένε ότι οι πόνοι που περνά μια γυναικά κατά την γέννα είναι αφόρητοι και κανένας άλλος πόνος δεν μπορεί να συγκριθεί με αυτούς. Λάθος. Ο πόνος αυτός δεν είναι τίποτα μπροστά στον πόνο της μάνας που χάνει το παιδί της.
Και τελειώνω εδώ, όχι παρακαλώντας αλλά απαιτώντας,να μην ξεχασουμε.
ΣΥΓΝΩΜΗ
Δεν θα ασχοληθώ με την εν ψυχρό δολοφονία, κατά την γνώμη μου, ενός παιδιού 15 ετών, δεν θα ασχοληθώ με τους δυο ειδικούς φρουρούς, δεν θα ασχοληθώ με αυτά που λέει ο δικηγόρος της υπεράσπισης τους, δεν θα ασχοληθώ με τις πορείες, δεν θα ασχοληθώ με τις καταστροφές, δεν θα ασχοληθώ με την στάση της ΕΛ.ΑΣ. δεν υπάρχει περίπτωση να ασχοληθώ με τους πολιτικούς, δεν θα ασχοληθώ με την στάση των απλών πολιτών απέναντι στους ‘άντρες’ της ΕΛ.ΑΣ. όταν συλλαμβάνανε ένα παιδί (το γιουχάισμα και την επέμβαση των πολιτών για να απελευθερώσουν το παιδί), δεν θα ασχοληθώ με τον τρόπο που γίνονταν οι συλλήψεις των παιδιών (όλοι τις είδαμε).
Με αυτό που θα ασχοληθώ είναι με τον ΤΡΙΤΟ αστυνομικό που ήταν εκείνη την στιγμή που ο ειδικός φρουρός, μάλλον ειδικός δολοφόνος, τράβηξε το περίστροφο του από την θήκη και πυροβόλησε. Που για την ακρίβεια ο τρίτος αυτός άγνωστος-γνωστός έβαλε το χέρι του πάνω στο χέρι του ειδικού φρουρού και οι δυο τους μαζί, σαν ένα, τραβιξαν το περίστροφο, και οι δυο μαζί πατήσανε την σκανδάλη.
Ναι, σας ακούγεται περίεργο, παράξενο η υπάρξει και τρίτου αστυνομικού, και όμως είναι γνωστός δικός μου, δικός σου, του γείτονα σου, του γείτονα μου, του συναδέρφου μας στην δουλειά, όλων μας.
Αυτός ο τρίτος αστυνομικός είμαστε όλοι ΕΜΕΙΣ. Όλοι εμείς πατήσαμε την σκανδάλη του όπλου που ανάγκασε ένα παιδί μόλις 15 ετών να φύγει. Όλοι εμείς είμαστε οι δολοφόνοι του. Γιατί δική μας είναι η απραξία τόσα χρονιά, όταν τα όπλα της αστυνομίας εκπυρσοκροτούσαν χωρίς λόγω και οι εξοστρακισμενες σφαίρες έβρισκαν τα θύματα τους είτε στο στήθος είτε στο κεφάλι, γιατί δική μας είναι η απραξία, όταν ο Κύπριος φοιτητής στην Θεσσαλονίκη ‘γλυστρισε και χτύπησε πάνω στην ‘ζαρντινιέρα’, γιατί δική μας είναι η απραξία όταν είδαμε βιντεακια πρώτα σε ιστοσελίδες και μετά σε ειδήσεις οπού ‘άντρες’ της ΕΛ.ΑΣ έβαζαν αλλοδαπούς να χαστουκίζει ο ένας τον άλλον, γιατί, γιατί, γιατί, γιατί,
ΓΙΑΤΙ ΤΟΣΑ ΧΡΟΝΙΑ ΔΕΝ ΚΑΝΑΜΕ ΤΙΠΟΤΑ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΜΕ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΘΑ ΕΡΧΟΝΤΑΝ, και τελικά ηρθε.
Και κλείνοντας εδώ θέλω να πω δυο πράγματα ακόμα, και να απαιτήσω και κάτι.
Θέλω να πω ένα μεγάλο ΣΥΓΝΩΜΗ, ειλικρινά μέσα από την καρδιά μου στον Αλέξανδρο που δεν του έδωσα την ευκαιρία να ζήσει, να δημιουργήσει, να προσπαθήσει για τα όνειρα του, να ερωτευθεί.
Λένε ότι οι πόνοι που περνά μια γυναικά κατά την γέννα είναι αφόρητοι και κανένας άλλος πόνος δεν μπορεί να συγκριθεί με αυτούς. Λάθος. Ο πόνος αυτός δεν είναι τίποτα μπροστά στον πόνο της μάνας που χάνει το παιδί της.
Και τελειώνω εδώ, όχι παρακαλώντας αλλά απαιτώντας,να μην ξεχασουμε.
ΣΥΓΝΩΜΗ
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
